Wie langs de complexen wandelt, ziet niet meteen iets bijzonders. Toch is Woonzorgpark Rosenburg in Den Haag, waarvan bewoners begin 2025 de sleutel kregen, een uniek project.
Dat zegt Ger van der Leeden, directeur bedrijfsvoering bij Parnassia. ‘Mensen wonen hier met de beschutting en bescherming van het terrein en de betrokken organisaties en er wordt een vriendelijk oogje in het zeil gehouden. Maar zij hebben allemaal hun eigen huis. Er komt niet zomaar iemand binnenwandelen en er staan ook geen hekken omheen.’
Op het terrein van Parnassia in Den Haag staan sinds dit jaar twee gebouwen met 145 appartementen en studio’s. Sommige bewoners verbleven eerder al eens voor korte of langere tijd op een klinische afdeling, anderen liepen vast in de maatschappij. ‘Je gunt mensen met een psychische aandoening die zich in de maatschappij niet of minder goed staande kunnen houden wel een eigen plek.’ In een reguliere woning in de wijk is vaker sprake van onbegrip voor de manier van leven. Gedrag kan soms als overlast worden ervaren. Vaak is sprake van een beperkt sociaal netwerk en vereenzaming. ‘Dan blijven gordijnen dicht en wordt iemand gezien als een vreemde eend in de bijt. Als een ambulant begeleider dan één keer per week langskomt, is dat te weinig en kan iemand gemakkelijk weer afglijden.’ Op woonzorgpark Rosenburg gaat dat anders, ‘Als iemand twee dagen niet buiten komt, wordt dat opgemerkt’, zegt Van der Leeden. En juist die betrokkenheid maakt dit project zo bijzonder: een plek waar zelfstandigheid en zorg hand in hand gaan.
Al in 2017 gingen Parnassia, de gemeente Den Haag en woningcorporatie Arcade met elkaar om de tafel om een woonoplossing te bedenken voor mensen met een psychische aandoening die nog niet volledig zelfstandig kunnen wonen en ook niet thuishoren in een instelling. In maart 2025 kregen zij de sleutel van hun nieuwe huis op het woonzorgpark. Een uniek project, zegt Van der Leeden.’De samenwerking tussen Parnassia, de woningcorporatie en de gemeente is bijzonder’.
Voor woningcorporatie Arcade was dit project niet alleen nieuw, maar ook van grote betekenis. ‘Het gaat om mensen soms uit een klinisch zorgtraject komen,’ zegt Wilfried Stribos, directeur-bestuurder bij Arcade. “Wanneer zij weer deelnemen aan de maatschappij, komen ze bij ons terecht als woningzoekenden. Vaak zie je dat deze stap te snel gaat: ze belanden in een gewone woonwijk en dat loopt niet altijd goed.” Het woonzorgpark biedt hierin een oplossing. Soms als tussenstap en soms blijvend vervolgt hij. En dat werkt. ‘We horen nu al van bewoners dat het bijdraagt aan hun herstel, welzijn en gezondheid. Dat is precies wat je wilt.’
De bewoners gaan een normaal huurcontract aan. Daarbij zijn ze wel verplicht om zorg aan te nemen. Als het allemaal goed gaat, verhuizen ze weer. Maar dat hoeft niet, als blijkt dat dat toch geen optie is of als ze zelf willen blijven.
Voor alle partijen was het een nieuwe manier van denken en werken. Dat begon al bij de bouw en inrichting, vertelt Van der Leeden. ‘Soms hebben mensen schulden of niet genoeg geld om hun huis in te richten. Daarom zijn alle woningen gestoffeerd opgeleverd. We wilden niet dat ze begonnen met kranten voor de ramen.’ De corporatie ging ook anders te werk. ‘De gangen zijn met speciale platen bekleed, zodat ze er mooi uitzien maar ook tegen een stootje kunnen.’ Verder hebben alle woningen een balkon. ‘Sommige bewoners zijn erg gevoelig voor prikkels, daar heeft de architect rekening mee gehouden; alles toont heel rustig.’
De gemeente financiert de inzet van sociale conciërges en de beschikbaarheid van een ontmoetingsruimte. Hier kunnen bewoners terecht met vragen: er is altijd een vast aanspreekpunt en er worden soms activiteiten georganiseerd. Dankzij hun aanwezigheid blijft het complex leefbaar en opgeruimd. De partijen zijn nog altijd met elkaar in gesprek, zegt Van der Leeden, om afspraken te maken. ‘Wat doe je als iemand keer op keer de huur niet betaalt? Dat kan voorkomen en dan willen we mensen er niet uitzetten. En een reparatieverzoek indienen is voor deze bewoners soms ook al ingewikkeld. Dan is het belangrijk dat degene aan de telefoon of de monteur daar goed mee om kan gaan.’
Volgens Stribos gaat het tot nu toe heel goed en zijn de bewoners tevreden. Ook lijkt de zorgvraag af te nemen. ‘Dat is logisch,’ zegt Stribos. ‘Als je mooi en fijn woont, word je gewoon gelukkiger en heb je minder zorg nodig. Hier is het aantoonbaar. Ze zeggen het zelf: ze zijn helemaal happy. We zien ook mensen die in de tuin bezig zijn met plantjes poten. Deze bewoners zie je gewoon opbloeien.’ Arcade won de Haagse Woonprijs met het woonzorgpark Rosenburg vanwege de architectuur en de maatschappelijke waarde die het complex heeft. ‘We hebben alle bewoners chocolade cadeau gedaan met de boodschap dat we hopen dat het voor hen als een prijs voelt om daar te wonen.’
Voor bewoners is het een goed alternatief wanneer ze het in de maatschappij niet makkelijk redden, zegt Van der Leeden. ‘Het zijn mensen die soms in een acute psychiatrische crisis zijn beland, hun huis kwijt zijn geraakt, opgenomen werden en daarna in een vicieuze cirkel terechtkwamen. Die cirkel proberen we hier te stoppen.’
Ger van der Leeden, links (Parnassia) en Wilfried Stribos, rechts (Arcade)
De partijen kijken terug op een fijne samenwerking en delen hun ervaringen graag. De tijd en energie die we erin hebben gestoken, waren het absoluut waard, benadrukt Van der Leeden. ‘Je brengt echt verschillende werelden samen. Maar wees vooral niet bang ervoor. Het vraagt om lef én om een team dat plezier haalt uit die uitdaging.’
